Ze klagen nooit

In dit artikel:

Julian Steen staat na bijna een jaar werken in India op het punt terug te keren naar Europa. De Nederlandse coach werkte in Jamshedpur op een hockeyacademie waar jongens uit vaak arme regio’s worden opgeleid. Voor veel van die spelers betekent de academie meer dan sport: ze krijgen eten, onderdak en kans op inkomsten via toernooien of later werk bij staatsbedrijven, waardoor hockey letterlijk een uitweg uit armoede kan bieden.

Steens taak ging verder dan trainingen geven aan een team. In plaats van vooral op het veld te staan, richtte hij zich op het opleiden van lokale trainers en het opzetten van een structuur voor het programma. Omdat er in India geen vaste competitie is zoals in Europa, maar juist toernooien verspreid over het jaar, lag de nadruk vaak op voorbereidingsperiodes en coachontwikkeling in plaats van wekelijks wedstrijden spelen. Steen zegt dat zijn persoonlijke invloed op individuele carrières beperkt is, maar hoopt met zijn adviezen een duurzame bijdrage te leveren.

Het leven in India bracht stevige uitdagingen: extreme hitte (soms boven de veertig graden), chaotische logistiek en treinreizen van dertig tot veertig uur voor toernooien. Toch liet juist de doorzettingskracht van de spelers indruk op hem: ze klaagden nauwelijks en pasten zich snel aan zware omstandigheden aan. Die ervaringen veranderden ook Steens blik op Nederland; hij waardeert nu meer de geordendheid en voorzieningen thuis, maar leerde tegelijkertijd relativeren en eenvoudiger communiceren door taalbarrières.

Over enkele maanden begint Steen een nieuwe klus in Duitsland, waar hij terugkeert naar het werken binnen een vaste competitie. De lessen uit India — vooral het duidelijk en simpel overbrengen van ideeën en het ontwikkelen van trainers — neemt hij mee. Hij spreekt van dankbaarheid en hoopt dat zijn verhaal anderen inspireert om soortgelijke ervaringen op te zoeken.