WK 2026 | Daantje de Kruijff leert en geniet volop van het WK, ondanks nog 0 speelminuten

In dit artikel:

Daantje de Kruijff maakt tijdens het WK hockey in eigen land deel uit van Oranje, maar wacht nog altijd op haar eerste speelminuten. De middenveldster wist vooraf dat haar rol waarschijnlijk beperkt zou zijn: de technische staf had haar voorbereid op weinig of geen speeltijd. Daardoor kon ze haar verwachtingen bijstellen, al blijft het teleurstellend om wedstrijden vanaf de kant te beleven. Ook tegen China hoopte ze even op een invalbeurt, maar omdat Nederland iedere wedstrijd serieus neemt en wil winnen, ontstond die ruimte niet.

De Kruijff probeert desondanks zoveel mogelijk uit het toernooi te halen. Wanneer ze niet bij de achttien geselecteerde speelsters zit, traint ze met de reserves, soms samen met de reserves van de heren. Dat vindt ze een welkome afwisseling, omdat ze daar met stick en bal kan werken in plaats van alleen te rennen. Door veel wedstrijden te bekijken, doet ze bovendien inspiratie op. Ze ziet steeds meer onderdelen van het spel die ze aan haar eigen ontwikkeling wil toevoegen en krijgt daardoor extra motivatie om beter te worden.

Op technisch vlak verwacht ze tijdens het WK geen grote sprongen te hebben gemaakt, omdat ze weinig met de bal traint. Mentaal leert ze wel veel. Ze zoekt haar plek binnen de groep, ondersteunt het team en trekt waar nodig haar eigen plan met de andere reserves. Vooral het observeren van ervaren speelsters helpt haar. Xan de Waard is een voorbeeld: De Kruijff bewondert haar behendigheid, lichaamsschijn en inzicht en wil zulke elementen ook in haar eigen spel ontwikkelen.

Het toernooi laat haar ook de harde kant van topsport zien. Haar goede vriendin Jip Dicke moest door een blessure haar WK-droom opgeven. De Kruijff vindt het pijnlijk om haar verdriet te zien en houdt veel contact met haar. Dicke bezoekt soms een training of wedstrijd, zodat de twee kunnen bijpraten. Zelf heeft De Kruijff, die acht interlands achter haar naam heeft, het gevoel dat ze internationaal nog aan het begin staat en zich voortdurend moet blijven ontwikkelen.

Binnen de selectie zoekt ze aansluiting bij andere jonge speelsters, onder wie Eline Jansen en Guusje Moes. Met Moes deelt ze een kamer en met Jansen traint en spreekt ze regelmatig af. Ook haar relatie met international Jorrit Croon helpt. Hoewel hun programma’s tijdens het toernooi druk zijn, maken ze tijd voor korte wandelingen en gesprekken. Zo kunnen ze elkaar ondersteunen zonder steeds over hockey te praten.

Rondom het WK ziet De Kruijff hoe de festivalactiviteiten en volle tribunes extra energie brengen, al krijgt ze door het intensieve programma weinig van het evenement mee. Binnen de ploeg draait inmiddels alles om details: tegenstanders worden meerdere keren per dag besproken en de speelsters analyseren voortdurend wat beter kan. Ook zonder op het veld te staan wil De Kruijff daaraan bijdragen.

Ze vindt het lastig om te bepalen wanneer haar WK persoonlijk geslaagd is. Een invalbeurt zou veel voor haar betekenen, maar speelminuten zijn niet de enige maatstaf. Als Nederland goed presteert en zij haar rol binnen het team vervult, is dat voor haar al belangrijk. Ondanks het knagende gevoel over haar plek op de bank overheerst haar dankbaarheid dat ze een WK in eigen land van zo dichtbij mag meemaken.