Jutta Leerdam over hockeyverleden: 'Ik ben nooit een teamspeler geweest'

In dit artikel:

Op de vooravond van de Olympische Spelen in Milaan-Cortina staat sprintster Jutta Leerdam centraal — een van de bekendste Nederlandse schaatsers — maar haar kampmentaliteit is niet op het ijs ontstaan maar op het hockeyveld van Westland in Naaldwijk. Vanaf haar zesde speelde ze zo’n acht jaar hockey, altijd in selectieteams, maar ze worstelde met de groepsdynamiek: talentvol en ambitieus, maar vaker bang om de bal af te geven omdat ze zelf wilde beslissen over het eindresultaat.

Leerdam vertelt in interviews (onder meer in 2017 en later in Women’s Health, 2022) dat juist die frustratie haar naar het schaatsen stuurde. Hockey bleek voor haar te vaak afhankelijk van anderen; schaatsen biedt meetbaarheid en directe controle — “de tijd liegt nooit” — zodat eigen prestaties duidelijk zichtbaar en eerlijk te beoordelen zijn. Die behoefte aan een individuele sport werd versterkt door praktische keuzes in haar jeugd: doorgroeimogelijkheden bij hockey zouden veel reisuren naar Klein Zwitserland in Den Haag hebben vereist, iets waar haar ouders uiteindelijk afstand van namen. Ze kijkt daar achteraf positief op; in een individuele discipline kon ze eerder boven de rest uitsteken.

Naast hockey deed ze ook aan turnen en tennis; sport was voor haar een manier om energie kwijt te raken en haar ouders stimuleerden die veelzijdigheid. Het terugkerende thema in haar verhaal is een sterke wil om te winnen en de voorkeur voor sportieve situaties waarin dat resultaat objectief valt vast te stellen — redenen die haar vormden tot de schaatsster die nu op internationale podia presteert.