Jorrit Croon haalde tóch het WK:

In dit artikel:

Jorrit Croon leek enkele maanden voor het WK nog niet op tijd fit te zijn na zijn tweede zware blessure. Toch vocht de middenvelder en aanvaller van Bloemendaal zich terug in de selectie van Oranje. Zijn herstel verliep aanvankelijk vooral op basis van geloof, maar groeide naarmate hij fitter werd uit tot vertrouwen. In de laatste weken voor het toernooi trainde hij weer volledig mee en voelde hij zich opnieuw een volwaardig onderdeel van de groep.

Tijdens zijn revalidatie hield Croon nauw contact met bondscoach Jeroen Delmée. Die gesprekken waren volgens hem eerlijk: een plek in de WK-selectie moest hij verdienen en kreeg hij niet vanwege zijn reputatie, eerdere interlands of de inspanningen tijdens zijn herstel. Croon wilde alleen worden geselecteerd als hij op dat moment goed genoeg was om iets aan het team toe te voegen. Het vertrouwen van Delmée betekende daarom veel voor hem.

De comeback was fysiek en mentaal zwaar, mede door zijn eerdere blessure-ervaring. Croon voelde zich echter steeds beter en zag iedere extra trainingsdag als winst. Uiteindelijk kreeg hij tijdens het WK daadwerkelijk speeltijd en liet hij zien dat hij het hoogste niveau weer aankon. Daarmee was zijn deelname meer dan alleen het behalen van een selectieplaats: hij werd opnieuw een volwaardige international.

Nederland begon het WK als olympisch kampioen en speelde voor eigen publiek, waardoor de verwachtingen hoog waren. Croon benadrukte vooraf dat de verschillen in het internationale mannenhockey klein zijn. Dat bleek in het toernooi. Oranje bereikte de halve finales, maar verloor met 4-3 van Spanje. In de wedstrijd om het brons ging Nederland vervolgens met 2-1 onderuit tegen Argentinië, waardoor de ploeg vierde werd en zonder medaille bleef.

Voor Croon was die vierde plaats teleurstellend, maar zijn WK vertelde ook een ander verhaal. Waar deelname maanden eerder nog onzeker was, stond hij er uiteindelijk, speelde hij zijn wedstrijden en droeg hij bij aan een ploeg die tot het einde om de prijzen streed. Zijn belangrijkste persoonlijke winst was dat hij niet vanwege zijn naam terugkeerde, maar omdat hij opnieuw goed genoeg was om Oranje te helpen.