'Je moet ervoor waken dat het niet te veel afleidt' 

In dit artikel:

Roel van Eert was als scheidsrechter aanwezig bij het mannenhockey-WK van 2014 in eigen land en herinnert zich vooral de indrukwekkende organisatie en volle stadions. Het hoofdveld in het ADO-stadion en een tweede veld op een nabijgelegen parkeerterrein maakten veel indruk; het toernooi voelde op sommige momenten bijna als een voetbalwedstrijd, met tribunes, sponsorlounges, kleedkamers en toegang via een tunnel. Van Eert floot vier partijen: Australië–Maleisië, India–Spanje, Engeland–Australië en de wedstrijd om de negende plaats tussen Zuid‑Korea en India.

Hij vond het bijzonder om veel bekenden te zien, maar benadrukt dat scheidsrechters zich vooraf moesten afschermen om niet afgeleid te raken. Destijds waren mannen- en vrouwenscheidsrechters strikt gescheiden, met aparte hotels (Den Haag voor de mannen, Kijkduin voor de vrouwen). Tijdens de coronaperiode begon men met crossgender aanwijzingen om praktisch te vergemakkelijken; dat heeft geleid tot een meer geïntegreerde arbitragegroep, met gezamenlijke briefings en voorbereiding. Komende zomer brengt echter een gewijzigde situatie omdat het toernooi op twee locaties wordt gespeeld.

Sinds 2017—op zijn 47e, de maximale leeftijd voor actief fluiten—werkt Van Eert als ‘umpire manager’. In die rol regelt hij aanwijzingen, video‑analyses, wedstrijdnabesprekingen en beoordelingsrapporten. Daardoor zal het ‘eigen land’-spektakel voor hem dit keer minder nadrukkelijk zijn; hij verwacht grotendeels in België te zitten tijdens het aanstaande toernooi.