Het was buiten alweer licht'

In dit artikel:

In 2014 stond Lidewij Welten op het punt het hockey‑WK te missen nadat ze tijdens een training haar middenhandsbeentje had gebroken. Met een spalk, begeleiding van een handtherapeut en veel revalidatieoefeningen (vooral shuttles) kon ze uiteindelijk toch meedoen; de eerste wedstrijd liet de bondscoach haar nog aan zich voorbijgaan. De blessure is tot op de dag van vandaag zichtbaar als een deukje en een lichte verzakking in haar hand.

Het toernooi in eigen land vond plaats in een voetbalstadion, wat Welten als professioneel en bijzonder herinnerde. De sfeer en voorzieningen sprongen eruit, en de ploeg kreeg veel publieksteun van vrienden en familie — zelfs mensen die al jaren later nog terugdachten aan die oranje zee op de tribune. Oranje bereikte probleemloos de finale en won met 2-0 van Australië, waarna de titel uitgebreid werd gevierd. Welten beschrijft nachtenlang feesten met teamgenoten in een donker café en anekdotes zoals een gezamenlijke toeristische groet aan de mannenploeg en lachkende tribune‑taferelen met grote zonnebrillen tijdens de mannenfinale.

Het verhaal illustreert Weltens veerkracht: ondanks een recente breuk speelde ze mee, droeg ze bij aan het wereldkampioenschap en heeft ze sterke herinneringen aan zowel de sportieve triomf als de uitbundige teamviering.