Een mooie ervaring in India
In dit artikel:
De Hockey India League (HIL) bleef ook deze winter een spectaculair toernooi, maar trok dit jaar beduidend minder internationale sterren dan in voorgaande edities. Veel topspelers, onder wie Jip Janssen, Yibbi Jansen en Freeke Moes, ontbraken vanwege blessures of verplichtingen bij hun nationale ploegen. Ook de Bengal Tigers gaven aan geen budget te hebben voor keeper Pirmin Blaak. Daardoor richtte de aandacht zich vooral op de spelers die wél kwamen, waaronder Belgische internationals Tom Boon en Alexander Hendrickx, die hun verblijf konden verlengen omdat België begin februari in Rourkela speelde.
Bij de vrouwen bestond de competitie uit vier ploegen: Soorma Hockey Club, Ranchi Royals (met Sabine Plönissen), Bengal Tigers (met Noor de Baat en Sosha Benninga) en SG Pipers. Na een korte poulefase speelden de twee best geplaatste teams de finale; daarin versloegen de SG Pipers de Bengal Tigers na shoot-outs, nadat het duel in reguliere tijd op 1-1 was geëindigd. Plönissen, die aanvankelijk tijdens de veiling niet werd gekozen maar later alsnog een uitnodiging kreeg, omschrijft haar verblijf als “heel bijzonder” en benadrukt de gastvrijheid van publieks- en clubzijde. Ze genoot van de volle stadions, de warme ontvangst en had buiten het hockey ook ruimte om lokale cultuur en tempelrituelen te leren kennen.
Het herentoernooi duurde bijna de hele maand januari. Na de poulefase plaatsten de vier beste teams zich voor de finalerondes: het HIL Governing Council (met alleen Indiase spelers), Hyderabad Toofans, Ranchi Royals (met Boon) en Kalinga Lancers (met Hendrickx). Nederlandse doelmannen Bram van Battum (SG Pipers) en Sander de Wijn (Tamil Nadu Dragons) waren actief onder de lat. De Wijn noemde India “incredible” vanwege de onvoorspelbaarheid en cultuurverschillen: besluiten verlopen minder direct dan in Nederland, vergaderingen zijn vaak meertalig en traag, en teams werken bewust met duo’s zodat spelers snel een bekende kompaan hebben. Die culturele ervaringen — van een nationale oogstfeest-viering tot lange, vertaalde teammeetings — bleven bij veel spelers het meest hangen.
Opvallend dit jaar was dat het stadionpubliek minder uitbundig was dan verwacht, ondanks brede tv-uitzendingen. Organisatoren en teams zullen dat waarschijnlijk evalueren. Voor veel spelers was de HIL niet alleen een sportieve uitdaging, maar vooral een kans voor onderlinge verbinding en het delen van culturele ervaringen in een intensief, internationaal toernooi.