De man in het geel ziet meer dan het spel

In dit artikel:

Aramik Garabidian fluit bijna elk weekend hockeywedstrijden, onder meer in de dames eerste klasse en de heren tweede en derde klasse. Ook is hij actief bij G-hockey en parahockey, waarvoor hij zich als ambassadeur inzet. In zijn gele scheidsrechtersshirt let hij niet alleen op de bal en de regels, maar ook op emoties, onderlinge verhoudingen en mogelijke spanningen binnen teams.

Garabidian begon met fluiten nadat hij als hockeyouder merkte dat langs de zijlijn staan hem te fanatiek maakte. Hij dacht veel van de regels te weten, maar ontdekte met behulp van YouTube en zijn scheidsrechtersopleiding dat hij nog veel moest leren. Inmiddels is hij vijf jaar scheidsrechter en fluit hij sinds vorig seizoen officieel op zijn huidige niveau.

Voor hem begint een wedstrijd al vóór het eerste fluitsignaal. Hij verdiept zich in de teams, eerdere ontmoetingen en mogelijke emoties. Zo kan hij vooraf met aanvoerders of coaches bespreken wanneer een ploeg uit is op revanche. Door verwachtingen en grenzen tijdig duidelijk te maken, probeert hij harde overtredingen en escalatie te voorkomen.

Zijn uitgangspunt is niet om de beste, maar om de prettigste scheidsrechter te zijn. Veiligheid staat voorop, gevolgd door spelplezier, vertrouwen en fair play. Tijdens een recente Silver Cup-wedstrijd tussen Hisalis en Saxenburg bracht hij de aanvoerders vooraf samen. Hij benadrukte dat spelers, coaches en scheidsrechters fouten maken en dat vragen altijd gesteld mogen worden, zolang dat zonder geschreeuw en met respect gebeurt.

Garabidian vindt het belangrijk dat scheidsrechters hun fouten kunnen toegeven. Workshops van de KNHB, waarin coaches en arbiters samen wedstrijdbeelden analyseren, leerden hem dat dezelfde situatie door verschillende betrokkenen heel anders kan worden ervaren. Daarom vraagt hij actief om feedback en praat hij meer met coaches, zowel voor als na wedstrijden. Voor hem draait fluiten om veel meer dan regels toepassen: communicatie, opleiding, opvoeding en leiderschap zijn minstens zo belangrijk.

Hij ziet zichzelf niet als een foutloze of emotieloze robot. Soms reageert hij feller dan hij achteraf zou willen, maar hij leert steeds beter zijn emoties te herkennen en ermee om te gaan. Ook koos hij bewust voor minder wedstrijden. In zijn beginperiode floot hij soms vier duels op een zaterdag, maar daardoor ontbrak tijd voor voorbereiding, evaluatie en verdieping. Sinds hij op hoger niveau actief is, investeert hij liever in kwaliteit dan in aantallen. Hij blijft naar eigen zeggen altijd leren.

Zijn betrokkenheid bij G-hockey en parahockey komt voort uit zijn overtuiging dat het gewoon om hockeyers gaat, niet om een aparte categorie sporters. Hij geniet van hun energie en passie en floot onder meer op club- en internationaal niveau. Een bijzonder moment was een wedstrijd op het hoofdveld van Den Bosch, waar hij kort daarvoor nog van droomde.

De mooiste ervaringen ontstaan volgens Garabidian niet alleen tijdens het spel, maar ook eromheen. Na de spannende Silver Cup-finale tussen Hisalis en Saxenburg vierden beide teams samen de avond, ondanks dat er maar één winnaar kon zijn. Zulke momenten laten volgens hem zien dat hockey meer is dan winnen: een scheidsrechter kan tussen teams staan zonder tegenover hen te staan.

Tijdens de Week van de Scheidsrechter merkt hij hoeveel waardering hem goed doet, al is een arbiter meestal degene die kritiek krijgt. Hij hoopt dat spelers en ouders eens door de ogen van de scheidsrechter kijken. Fluiten leert volgens hem niet alleen de regels, maar ook omgaan met communicatie, verantwoordelijkheid, emoties en kritiek. Ouders die langs de lijn denken dat ze het beter weten, nodigt hij daarom uit zelf een fluitje te pakken.