Bloemendaal-sterspeler Zach Wallace geniet van Engelse vorm op WK, helemaal na de 8-2 zege op Wales

In dit artikel:

Engeland heeft zich met drie overwinningen geplaatst voor de volgende fase van het WK hockey. De ploeg van bondscoach Paul Revington maakte in de groepsfase zestien doelpunten, waaronder acht tegen Wales, en geldt daardoor nadrukkelijk als een van de kanshebbers voor de wereldtitel. Toch vindt middenvelder Zach Wallace dat Engeland nog niet op zijn best is.

De 26-jarige international, die in Nederland voor HC Bloemendaal speelt, benadrukt dat de kracht vooral ligt in de goede onderlinge samenwerking. Een groot deel van de selectie speelt al vijf tot zeven jaar samen, waardoor de spelers elkaar goed kennen en steeds beter weten te vinden. Volgens Wallace groeit het team gedurende het toernooi verder en moet het van wedstrijd tot wedstrijd sterker worden.

De ruime zege op Wales is volgens hem dan ook geen reden om achterover te leunen. Engeland ziet na iedere wedstrijd nog verbeterpunten, vooral in de details. De ploeg wil zowel in de aanvallende als verdedigende cirkel meedogenloos blijven en ook het spel tussen de 23-meterlijnen verder aanscherpen. In belangrijke wedstrijden kunnen juist die kleine verbeteringen beslissend zijn.

Wallace speelt bij Bloemendaal meestal iets hoger op het veld dan bij Engeland, waar hij dieper opereert. In zijn speelstijl probeert hij echter dezelfde speler te blijven. Hij wil zich blijven ontwikkelen, onder meer in zijn spel zonder bal, zijn verdedigende werk en zijn bijdrage aan het scoren.

Het nieuwe WK-format zorgt er volgens Wallace voor dat ook groepswedstrijden zwaar wegen. Engeland moest tegen Wales nog vol voor de winst gaan, hoewel plaatsing al zeker was. De middenvelder vindt dat positief, omdat teams daardoor vanaf het begin scherp moeten zijn. Hij ziet bovendien dat het internationale mannenhockey breder is geworden: waar enkele jaren geleden slechts twee of drie landen realistische titelkansen hadden, zijn dat er nu volgens hem zeven of acht.

Wallace noemt een wereldtitel het grootste mogelijke hoogtepunt van zijn carrière, maar Engeland kijkt daar voorlopig niet te ver op vooruit. De ploeg wacht af wie de volgende tegenstander wordt, wil eerst herstellen en benadert het toernooi wedstrijd voor wedstrijd. Het doel is om pas aan het einde op het sterkst te zijn.