Balanceren tussen obsessie en genieten
In dit artikel:
Duco Telgenkamp is een opkomende ster in het Nederlandse hockey, bekend om zijn doelgerichtheid, scherpe focus en rechttoe-rechtaan persoonlijkheid. Zijn liefde voor het hockey ontstond toen hij als tienjarige bij zijn grootouders de Olympische finale van 2012 zag; dat moment veranderde een interesse in een concreet levensdoel: zelf op het hoogste podium spelen en ooit goud winnen. Waar voetbal hem als kind weinig deed, trok het directe spel en de wedstrijdcultuur bij de hockeyclub hem meteen aan.
Zijn ontwikkeling was niet vanzelfsprekend of neerkomend uit een typisch hockeygezin. Thuis was er wél passie en intensiteit, maar geen constante sportachtergrond van ouders die elke zondag op het veld stonden. Telgenkamp groeide via de jeugd en stages bij clubs zoals HDM door; pas rond zijn twintigste kwam het omslagpunt. Sindsdien volgde een snelle opmars: Europees kampioen met Oranje in 2023 (waar hij ook topscorer was), landskampioen met Kampong en uiteindelijk Olympisch goud in Parijs. Die successen leidden tot meer zichtbaarheid, maar ook tot zelfreflectie over hoe je past binnen een team en tegelijk trouw blijft aan jezelf.
Kenmerkend voor Telgenkamp is zijn evenwicht tussen obsessieve focus en het bewaken van sociale banden. Tijdens de weg naar de Spelen was hij zo gefocust dat hij weinig van de omgeving meemaakte; sindsdien probeert hij die instelling te matigen zonder ambitie te verliezen. Hij gelooft dat presteren en menselijke interesse in elkaar moeten zitten: goed zijn op het veld én investeren in gesprekken en relaties binnen het team. Tegelijk beschouwt hij zichzelf niet als de klassieke warme teamgenoot; hij wil wel aardig zijn, maar verwacht geen knuffelrol.
Na de piek beleefde hij ook moeilijke momenten: een gevoel van eenzaamheid na de Spelen en eerdere teleurstellingen in jeugdselecties gaven hem inzicht in het belang van mentale weerbaarheid. Daarom startte hij Revived, een streamingdienst gericht op mentale en fysieke gezondheid, bedoeld om toegankelijke, nuchtere informatie en gesprekken over welzijn te bieden — niet per se in de traditionele, ‘zweterige’ wellnessstijl, maar praktisch en herkenbaar. Die betrokkenheid komt deels voort uit eigen ervaringen met mentale zwaarte en het besef dat veel jongeren kampen met psychische problemen.
Sportief nam hij eerder dit jaar afstand van interlands: hij sloeg een interlandperiode over en miste Pro League-duels en het EK. Dat was geen definitief afscheid; hij ziet zichzelf nog wel terugkeren voor nieuwe doelen. Hij waardeert gesprekken met ervaren spelers (zoals Moritz Fürste) die hem hielpen relativeren: winnen alléén is niet genoeg; ontwikkeling, plezier in spelen en het samen bouwen aan iets groters blijven belangrijk.
Op clubniveau maakt Telgenkamp na de zomer de overstap van Kampong naar Amsterdam. Praktische overwegingen zoals reistijd speelden mee, maar net zo doorslaggevend waren de sportieve prikkels: een jong, dynamisch team, de mogelijkheid meer leiderschap te tonen en nieuwe motivatie. Een directe aanleiding was een gesprek op het veld met Amsterdam-aanvoerder Floris Middendorp, dat zijn interesse aanwakkerde.
Vooruitkijkend richt Telgenkamp zich op het komende WK in eigen land: als wereldkampioen ligt er druk om die status te bevestigen, maar hij wil ook leren meer te genieten — hoewel winnen voor hem de voornaamste manier van genieten blijft. Ook 2028 (weer Olympische opties) staat op de horizon; hij voelt dat er nog niet alles is afgerond en dat de drang om te blijven verbeteren en samen successen te boeken groot is.